Dla rodziców

 

PLAN UROCZYSTOŚCI W ROKU SZKOLNYM 2018/2019

UROCZYSTOŚĆ TERMIN

Kocham, lubię, szanuję… nie śmiecę!- sprzątanie świata.

WRZESIEŃ

Dzień sportu

WRZESIEŃ

Powitanie Jesieni

WRZESIEŃ

Dzień przedszkolaka

WRZESIEŃ

Dam Ci buziaka na Dzień Chłopaka- pamiętamy o naszych Panach.

WRZESIEŃ

Otwarcie nowego przedszkola

PAŹDZIERNIK

Uśmiechnij się- Dzień Uśmiechu

PAŹDZIERNIK

A ja mam psa, małego psa. Światowy Dzień Ochrony Zwierząt. Dzień Kundelka.

PAŹDZIERNIK

Za oknem jesiennie, kolorowo, a w przedszkolu smacznie i zdrowo- degustacja soków

PAŹDZIERNIK

Ludzie zejdźcie z drogi…- Dzień Listonosza.

PAŹDZIERNIK

Jestem sobie mały Miś…- Światowy Dzień Pluszowego Misia.

LISTOPAD

I dziewczynki i chłopaki to dziś dumne Przedszkolaki – Uroczystość Pasowania na Przedszkolaka.

LISTOPAD

Dzień Górnika

GRUDZIEŃ

Pod choinkę Mikołaj Święty przynosi dzieciom prezenty – spotkanie z Mikołajem

GRUDZIEŃ

Przyjdź do mnie Jezu mój mały – przedszkolne Jasełka

GRUDZIEŃ

Prócz Mamusi i Tatusia kocham Babcię i Dziadziusia – Dzień Babci i Dziadka.

STYCZEŃ

Karnawałowy czas do zabaw zaprasza nas – bal karnawałowy.

STYCZEŃ/LUTY

Buon appetito – Międzynarodowy Dzień Pizzy

LUTY

Kici, kici… – Międzynarodowy Dzień Kota.

LUTY

Mamy dzisiaj Walentynki – Święto chłopca i dziewczynki uroczystość walentynkowa.

LUTY

Kwiatek dla Ewy – Święto dziewczynek

MARZEC

Już odeszła Zima zła, więc krzyknijmy- Hura! Hura! – pożegnanie Zimy i powitanie Wiosny

MARZEC

O zdrowie dbam- Światowy Dzień Zdrowia

KWIECIEŃ

Światowy Dzień Czekolady

KWIECIEŃ

Ziemię kochamy, więc o nią dbamy-Światowy Dzień Ziemi

KWIECIEŃ

Dzień Strażaka

MAJ

Dzień Biblioteki i Bibliotekarza.

MAJ

Święto Flagi R.P.

MAJ

Dobro czyń cały rok – Dzień Dobrych Uczynków

MAJ

Festyn Rodzinny.

MAJ

Do zabawy zapraszamy , bo my dzieci święto mamy – Dzień Dziecka

CZERWIEC

Bo czasy miodowe powoli kończą się i szkoła już do nas swe zaproszenia śle – uroczyste pożegnanie przedszkola

CZERWIEC

Kto chce, kto chce bawić się z nami – do przedszkola zapraszamy – spotkania adaptacyjne dla nowo przyjętych.

CZERWIEC

 

       O czym mówią rysunki dzieci?

                                                               … tłumaczył i ja tłumaczę ale na obrazach inaczej
J.Twardowski

             Dzieci w wieku przedszkolnym myślą w sposób magiczny. Znajduje to odzwierciedlenie w ich rysunkach i obrazkach. Dlaczego obrazek nie może być zamalowany na czarno, skoro przedstawia czarną noc? Dlaczego na rysunku rodziny musi pojawić się siostra, przecież to takie przyjemne, że choć raz można ją pominąć- i tak zawsze znajduje się w centrum uwagi? Dlaczego nie można namalować dziecka w brzuch mamy? To jasne, że maleństwa nie widać gołym okiem, ale wszyscy i tak wiedzą, że ono się tam znajduje! Dlaczego cała duża karta musi być zamalowana, przecież ten chłopiec w rogu czuje się taki maleńki w obliczu wielkości otaczającego go świata?

czytaj dalej
czytaj dalej

Często natrafiamy na spontanicznie namalowane rysunki, które wzbudzają zainteresowanie oraz przykuwają uwagę.

W pewnym sensie traktujemy rysunek dziecka jak życie młodego człowieka: czy jest on wypełniony, czy też pusty, czy przestrzeń została wypełniona w odpowiedni sposób?
Wypełniony obraz może ukazać radość życia albo wyrażać jej pragnienie. Zapełnienie brzegów karki można porównać z odgraniczeniem się, wahaniem, powściągliwością oraz z częściowym tylko angażowaniem się. Wymazywanie i ścieranie mogą wskazywać na konflikty i niespełnione życzenia.
Rysunki dzieci stanowią dokumenty opisujące marzenia, sny, lęki, pragnienia. Poprzez swoje rysunki dzieci ukazują nam siebie, swoje spojrzenie na świat.
Swobodne, spontaniczne malowanie ma ogromne znaczenie, którego nie może pominąć w pracy pedagogicznej żaden nauczyciel.
Rysowanie było zawsze nieodłącznie związane z dziejami człowieka.
Już w czasach prehistorycznych ludzie za pomocą rysunku i rzeźby wyrażali swoje uczucia i uwieczniali wydarzenia. Przed rozpoczęciem języka fonetycznego ludzie komunikowali się za pomocą symboli obrazkowych. Archeologowie zajmujący się badaniem rozwoju społecznego od dawna gromadzą dzieła sztuki dowodzące, że człowiek od niepamiętnych czasów wyrażał swoje myśli i emocje. Rysunek trzeba traktować jako podstawę elementarnej komunikacji.
Rysunek jest językiem graficznym, za pomocą którego dziecko wyraża swoje myśli zanim może to uczynić słowami. Jak każdy język, rysunek zakłada istnienie rozmówcy i publiczności, posiada wartość komunikatywną i zawiera w sobie pewien kod. Dzieci dają nam znaki! Każdego dnia nowe. Czy jesteśmy w stanie rozpoznać choćby kilka z nich? Dziecko nie odtwarza, lecz tworzy. Punktem wyjścia są raczej przeżycia, a malowane przez dzieci znaki określają sens jego wiedzy na temat swojego otoczenia, czego w nim doświadczył i czego się w nim spodziewa. Dziecko przekłada rzeczywistość na swój język, ale nie kopiuje jej.
Rysunek jest wypowiedzią bardzo osobistą, zawierającą treści świadome i nieświadome. Zaszyfrowane wiadomości, płynące z głębi dziecięcej duszy torują sobie drogę na zewnątrz, znajdując swój wyraz na rysunku. Rysunek staje się znakomitą metodą oceny stanu psychofizycznego dziecka, a także okazją do wyrażenia jego problemów i konfliktów.
Osoba silnie defensywna zwykle odzwierciedla swój brak spontaniczności w rysunkach, tworząc monotonne reprodukcje lub przedkładając kopiowanie nad własną twórczość.
Rysunek pozwala znaleźć odpowiedzi, w jakim stopniu psychika dziecka reaguje na agresję fizyczną czy psychiczną. Rozwód rodziców jest jednym z przykładów takiego wstrząsu. Morval stwierdza, że rysunek rodziny pozwala na sprecyzowanie wpływu, jaki wywiera brak ojca na strukturę rodziny dziecka i jego reprezentację. Isaacs przeprowadził badania rysunków rodziny dzieci, których rodzice byli rozwiedzeni. Jeśli opieka nad dzieckiem została przyznana matce, rysunek ojca miał tendencje do zanikania wraz z upływem czasu lub też rozmiary matki rosły w stosunku do rozmiarów ojca. Inni autorzy stwierdzili, że dzieci z rozbitych rodzin częściej rysują spontaniczne rysunki domów niż inne dzieci. Interpretują oni to ciekawe spostrzeżenie tym, że dom pełni w życiu dzieci symboliczną funkcję.
Dla większości ludzi rysunek stanowi rzadziej używany środek wyrazu, taka forma wypowiedzi jest mniej kontᡲolowana i odsłania więcej treści nieświadomych. Rysunek ułatwia uzyskanie wglądu w ukryte konflikty, emocje. Pozwala rysującemu lepiej zrozumieć siebie i docenić własną rolę zarówno jako jednostki, jak i członka rodziny oraz środowiska.
Spójrzmy przez chwilę na dziecko w trakcie rysowania. Siedząc na krześle pochyla się, robi różne miny, bierze jedną kredkę, potem następną, kreśli linie proste, linie krzywe, potem je łączy, niekiedy w zupełnie nieoczekiwany sposób. Cała jego osoba, jego ciało i umysł starają się wyrazić jakąś ideę i uczestniczą w narodzinach nowego przedmiotu: rysunku lub malunku. Jaka by nie była zawartość i jakość tego rysunku, chodzi tu o osobiste dzieło, istniejące jeszcze przed paroma chwilami jedynie w wyobraźni twórcy- małego dziecka.

METODA DENNISONA

Dennison jest twórcą kinezjologii edukacyjnej. Jest to prosta
i skuteczna metoda wspomagająca naturalny rozwój każdego nas.
Podstawowym jej zadaniem jest integracja myśli i działań, czyli idealna współpraca umysłu i ciała.

Kinezjologia edukacyjna staje się coraz bardziej popularna w terapii dzieci ze specyficznymi trudnościami nauce czytania. Metoda ta sprawdza się w pracy z dziećmi dyslektycznymi, dysortograficznymi i innymi problemami szkolnymi oraz dysfunkcjami wynikającymi z różnych wad rozwojowych.

Ta uniwersalna metoda pozwala:

1.Pokonywać stresy i napięcia.

2.Komunikować się z innymi ludźmi.

3.Przezwyciężać trudności związane z dysleksją, dysgrafią i dysortografią.

a to ciekawe!

Dr Paul Dennison (amerykański pedagog) opracował metodę mającą na celu zintegrowanie pracy mózgu. Jak wiemy mózg jest narządem symetrycznym, a każda półkula ma inne zadania. Prawa półkula mózgu jest odpowiedzialna za uczucia, uczenie się, percepcję przestrzeni, pamięć długotrwałą. Lewa półkula mózgowa (u osób praworęcznych) odpowiada za: myśli, analizę, widzenie szczegółów, kontrolę nad słowem. Dzięki harmonijnej współpracy obu półkul dzieci z łatwością przyswajają sobie nowa wiedzę i umiejętności. Jeśli natomiast występuje brak równowagi między pracą obu półkul powstają wówczas różnego rodzaju zakłócenia. Uczeń może mieć wtedy problemy w nauce czytania i pisania, a nawet z wyrażaniem własnych emocji.

Powstałe zaburzenia można zlikwidować poprzez ruch.

Dennison proponuje ćwiczenia, które prowadza do integracji obu półkul mózgu , czego efektem może być np.: płynne czytanie lub poprawa koncentracji. Działania kinezjologii edukacyjnej powodują dość szybkie i długotrwałe zmiany, poprzez rzeczywiste budowanie powiązań nerwowych w obrębie mózgu i ciała, dzięki czemu uczenie przebiega szybciej, efektywniej, a co istotne bezstresowo.

Zestaw ćwiczeń mózgu można podzielić na:

I. Podstawowy schemat ćwiczeń wprowadzających.

II. Ćwiczenia na przekroczenie linii środka.

III. Ćwiczenia wydłużające.

IV. Ćwiczenia energetyzujące.

  1. PODSTAWOWY SCHEMAT ĆWICZEŃ WPROWADZAJĄCYCH

Ćwiczenia te powinny być stosowane w ciągu dnia możliwie jak najczęściej w sposób

urozmaicony.

1. RUCHY NAPRZEMIENNE

1.1. Krzyżowanie wyprostowanych ramion przed klatką piersiową tak, aby na zmianę

wyżej była ręka lewa potem prawa.

1.2. Dotykanie lewa dłonią prawego łokcia i odwrotnie

1.3. Dotykanie lewa dłonią prawego ucha i odwrotnie.

1.4. Dotykanie lewa dłonią prawego kolana i odwrotnie.

Efektem prowadzenia tych ćwiczeń jest :poprawa pisania ,czytania i rozumienia,

wzmocnienie oddechu, wzrost energii.

2. PUNKTY NA MYŚLENIE

Punkty na myślenie- przekazanie informacji od prawej półkuli do lewej połowy ciała i

odwrotnie, stymulacja aorty, zwiększenie potoku elektromagnetycznej energii, likwiduje

odwracanie liter i cyfr, prawidłowo układa ciało podczas czytania.

3. POZYCJA COOKA

Skrzyżować nogi w kostkach, wyciągnąć ręce przed siebie i przekręcić dłonie grzbietami do siebie tak, by kciuki skierowane były w dół. Teraz przełożyć jedną rękę przed drugą tak by dłonie dotykały się wewnętrznymi stronami (kciuki są nadal skierowane w dół), skrzyżować palce dłoni, zgiąć ręce w łokciach oprzeć ręce na piersi. Zamknąć oczy, język położyć na podniebieniu. Oddychać swobodnie. Czas ćwiczeń około 2 minuty. Zwalniamy język, nogi i ręce swobodnie opuszczamy.

Pozycja Cook a, to emocjonalna stabilność, „uziemienie”, zwiększenie uwagi, swobodny

ruch czaszki, wyraźne słyszenie, mowa, pisanie prac kontrolnych.

  1. ĆWICZENIA NA PRZEKRACZANIE LINII ŚRODKA

1.LENIWE ÓSEMKI DLA OCZU

Stanąć, wyciągnąć przed siebie lewą rękę, zacisnąć pięść, a kciuk skierować do góry,

narysować kciukiem w powietrzu znak „położonej ósemki” wodząc oczami za ręką –głowa jest nieruchoma. Ruch zaczynamy zawsze w lewo do góry. To samo powtarzamy prawą ręką, a potem obiema jednocześnie.

Ćwiczenia te wpływają na poprawę wzroku oraz procesu czytania ze zrozumieniem.

2. SŁOŃ

Wyciągnąć lewą rękę w przód, grzbietem dłoni do góry, głowę położyć na ramieniu

wyciągniętej ręki, nogi lekko ugięte, mały rozkrok. Rysujemy w powietrzu obszerne leniwe ósemki (ucho przyklejone do ramienia). Całe ciało prostujemy. Następnie to samo z prawą ręką.

Ćwiczenie to uaktywnia twórcze myślenie, pomaga rozwinąć się pamięci długoterminowej.

3. LENIWA ÓSEMKA ALFABETYCZNA

Rysujemy kilka leniwych ósemek na dużym brystolu potem wpisujemy w ich kształt małe litery alfabetu, zachowując kierunek w lewo do góry.

Ćwiczenie to pomaga poznać zasady pisowni, wpływa na twórcze pisanie, rozwija zdolności manualne, precyzję ruchów, pozwala rozpoznawać i kodować symbole.

4.MOTYL NA SUFICIE

Podnosimy do góry głowę. Nosem na suficie kreślimy leżące ósemki.

Ćwiczenie to poprawia mechanizm czytania i pisania.

5.KOŁYSKA

Siadamy na podłodze, ręce lekko uginamy opieramy się z tyłu utrzymując tułów podniesiony. Nogi zginamy w kolanach i podnosimy stopy do góry. Usuwamy napięcie w jednym biodrze potem w drugim, robimy nieduże ruchy nogami.

Ćwiczenie to rozwija nawyk skupiania uwagi i zrozumienia.

6.ROWEREK

Podnosimy ręce i głowę do góry, obejmujemy głowę dłońmi i podtrzymujemy ją. Prawym łokciem dotykamy lewego kolana, potem lewym łokciem prawego kolana, itd. Oddychamy rytmicznie.

Ćwiczenie to podnosi umiejętność czytania, słuchania, pisania, rozwija zdolności

matematyczne.

7.KRAŻENIE SZYJĄ

Zwieszamy ciężko głowę i krążymy nią zaczynając w lewą stronę.

Ćwiczenie to uaktywnia proces czytania ze zrozumieniem, wyrażanie emocji, myślenie,

pamięć ,liczenie.

  1. ĆWICZENIA WYDŁUŻAJĄCE (ROZCIĄGAJĄCE)

1.PRZYCISKANIE DZWONKA

Stanąć prosto, odstawić jedną nogę do tyłu stawiając ją na palcach. Na wydechu zgiąć

w kolanie nogę stojącą z przodu, a piętę tylnej nogi starać się postawić na podłodze. Na

wdechu podnosić się, prostując przednią nogę i podnosząc piętę tylnej nogi. Tylna noga

powinna być wyprostowana. Potem zmienić nogi.

Ćwiczenie to ma za zadanie integrację tylnych i przednich części mózgu, rozwój wyraźnej mowy i językowych umiejętności, słuchanie ze zrozumieniem, czytanie ze zrozumieniem, zdolności twórczego pisania.

2.SOWA

Jedną ręką należy chwycić mocno mięśnie barku, głowę powoli odwrócić w lewo,
a potem w prawo, podbródek trzymamy prosto. Głową sięgamy maksymalnie w prawo
i w lewo, aby rozluźnić mięśnie szyjne. Robimy wdech, gdy głowa jest w skrajnym położeniu tu gdzie ręka trzyma ramię, wydech w czasie obrotu głowy.

Ćwiczenie to poprawia uwagę słuchową, percepcję i pamięć, słuchanie ze zrozumieniem,

mowę i ustny komunikat, matematyczne wyliczenia, pamięć.

3.AKTYWNA RĘKA

Podnosimy rękę do góry, chwytamy ją drugą ręką. Podniesiona ręka stawia opór ręce

trzymającej na wydechu w czterech kierunkach: w stronę głowy, do przodu, do tyłu, od ucha. Powtarzamy wszystko zmieniając ręce.

Ćwiczenie to wpływa na rozwój wyraźnej mowy i językowych zdolności, rozluźnianie

przepony, ulepsza koordynację „ręka-oko”, poprawia kaligrafię, zasady pisowni oraz twórcze pisanie.

4.WYPADY

Rozstawiamy nogi szerzej od pleców, przekręcamy nogi tak by stopy były ustawione do

siebie pod kątem prostym, Zginamy jedną nogę w kolanie i przenosimy nogi, drugą nogę

trzymamy prosto. Tułów wyprostowany. Robimy wypad na zgiętą nogę i odwracamy głowę w stronę zgiętej nogi.

Ćwiczenie to rozwija percepcję przestrzenną, relaksuje całe ciała, aktualizuje pamięć

krótkoterminowa.

5.LUŹNE SKŁONY –SIĘGAMY PO PIŁKĘ

Stanąć krzyżując nogi w kostkach, robimy luźny skłon tułowia do przodu wyciągając ręce przed siebie (jakby oddając ciało działaniu przyciągania ziemskiego).

Ćwiczenie to wpływa pozytywnie na czytanie ze zrozumieniem, liczenie w pamięci,

abstrakcyjne myślenie.

6.ZGINANIE STOPY

Siadamy zginając nogę w kolanie potem kładziemy ją na udzie drugiej nogi, tak by

zewnętrzna kostka dotykała uda. Końcami palców chwytamy podstawę i miejsce mocowania mięśnia podudzia, następnie zginamy i prostujemy stopę.

Ćwiczenie to integruje tylnie i przednie części mózgu, rozwija mowę oraz zdolności

językowe.

7.KOBRA

Siadamy opierając dłonie na stole, trzymamy plecy rozluźnione, zaczynamy oddychać tak

jakby „od podstawy kręgosłupa”. Skupiamy się na oddechu tak jakby był źródłem naszej siły (a nie pracą mięśni).

Ćwiczenie to rozluźnia centralny układ nerwowy, poprawia obuoczne widzenie, wpływa

korzystnie na słuchanie ze zrozumieniem, umiejętności mowy.

  1. ĆWICZENIA ENERGETYZUJĄCE

1.KAPTUREK MYŚLICIELA

Dużymi palcami i kciukiem chwytamy małżowinę uszną i masujemy ją (odciągając do tyłu i ściskając). Masaż zaczynamy od góry i przesuwamy się w dół do płatka ucha.

Ćwiczenie to poprawia pamięć krótkoterminową , słuchanie ze zrozumieniem, wystąpienia publiczne, śpiew, grę na instrumencie.

2.ENERGETYCZNE ZIEWANIE

Dotykamy końcami palców miejsca na zębach tuż przed miejscem gdzie łączy się dolna

szczęka z górną, masujemy te miejsce, lekko otwieramy usta, wyobrażamy sobie,że ziewamy.

Ćwiczenie to kształtuje percepcję sensoryczną, motoryczne funkcje oczu i mięśni,

odpowiadających za dźwięk i żucie, procesy utleniania w organizmie, uwagę, percepcję

wzrokowa, komunikację, umiejętność wybierania potrzebnej informacji, głośne czytanie,

twórcze pisanie, wystąpienia publiczne.

3.ODDYCHANIE PRZEPONOWE

Robimy wdech nosem. Najpierw oczyszczamy płuca, robiąc krótkie wydechy przez zaciśnięte wargi (wyobrażamy sobie ,że chcemy utrzymać piórko w powietrzu). Po tym wydech możemy robić nawet nosem. Kładziemy ręce na brzuchu, na wdechu ręce podnoszą się a na wydechu opuszczają się. Robimy wdech i liczymy do trzech, zatrzymujemy oddech na trzy sekundy, wydychaj liczymy do trzech, znowu zatrzymujemy oddech na trzy sekundy. Całość powtarzamy.

Ćwiczenie to rozluźnia centralny układ nerwowy, wpływa korzystnie na proces czytania.